آب درکوزه و ما تشنه لبان می گردیم.

گویی یاد گرفته ایم در پایتخت به انسان ها بیشتر ارج می نهند و راهی بیمارستان های بزرگش می شویم،آنجاهم همان حکایت هایی را می شنویم که تازه گی ندارند....

به قولی آب درکوزه و ما تشنه لبان می گردیم. .....

میگویند:استاد ما تخصصش را از آمریکا گرفته فوق تخصص جراحی هم،برگشته و عهد بسته دراستان خودش خدمت کند...

برمیگردیم به همان نقطه اول ،استادشان راپیدامی کنیم،دکترخوش اخلاقی نیست،به نظر می رسد حجم کاری زیادخسته اش کرده.

پرس وجو می کنیم،می گویند :پدرش هم تخصص قلب داشت،به پسرش وصیت کرده اوهم مانند پدرش کاملا رایگان مردم استانش را جراحی و ویزیت کند، و استاد محترم به یاد پدرش عمل های موفقیت آمیز بیشماری انجام داده.

یعنی این همه خوشی امکان دارد؟؟

امروز پدر شوهر محترم که نمونه یک انسان واقعی است عمل قلب باز انجام داده و من به اندازه ای که انتظار می رود برای پدرنداشته ام نگران باشم ،حتی شاید درباوردیگران نگنجد،اما بسیاردلواپسش هستم .

سلامتی هردوی این انسان های شریف راآرزودارم.

و امیدوارم دنیا تعدادی بیشتری از این استادهای بزرگوار رانصیب مملکتمان کند.که میدانم دعای خیر همگان راپشت سردارند.