کوه ها

"این روزها" برایم قابل فهم نیستند،خیلی وقت است که روزهایمان به "این روزها "تبدیل شده.کارمند باشی یا خانه دار یا کارآزاد داشته باشی؛یا حتی کار نداشته باشی،کفه انسانیتمان سبک شده، خیلی بیشتراز خیلی.

کارمندان اداره،با همان لبخندقشنگشان در کارت خلل ایجادمیکنند،تا تو را از چشم مدیر ومعاون بیاندازند.

خانه دار که باشی ،باید مدام حواست باشد ،بدفهم ها ونفهم ها ،زندگیت را زیرذره بین نبرند،تکه پاره های اجتماع پکیده هم که با هیچ چسبی نمی چسبند.

خنده دار است که آدم ها حتی برای تصاحب صندلی مینی بوس ،به هم رحم نمیکنند.تبدیل شده ایم به شغال هایی که زندگی خودمان راچسبیده ایم و اعتقاد داریم دیگران به ماچه!!!

بعداز مدت ها،صحنه هایی از یک فیلم خارجی را میبینم،آدم ها به همدیگر کمک میکنند!!،آدم ها به خاطر نجات هم دیگر، خطر های زیادی رامیپذیرند!!!

آدم ها...

آدم ها.....

آدم ها.....

یادم می افتد،راستی ما هم آدمیم!!!!

دلم فقط به کوه ها خوش است،آنجا همان آدم هایی که از محیط آهنی آمده اند،حتی اگر شده به عنوان وظیفه، دست هم رامیگیرند که تکیه گاه هم باشند،

وقتی خطری باشد،فرق نمیکند تو کجای صفی و راهنما کیست و جلودار وعقب دار،نزدیک ترین فرد به تو حتی بدون منصب هم که باشد عصایش رابه سمتت دراز میکند که بگیریش و نجاتت دهد.

آب نداشته باشی ،آب بطریش را به تومیبخشد وتو از انسان بودنت لذت میبری.

قدرت کوه ها،ازقدرت انسان ها بیشتر است،خودشان که هیچ،آدم هاراهم کنار هم نگه میدارند.

زنده باد کوه ها.

سینوهه...